جستجویی در دلم انداختی….

جهان مدرن و مصرف‌گرا ، ذهن و وجود ما را پر از احساسات و شناخت ها متزلزل و بینش های ناکافی و سوگیرانه کرده است بی قراری های ما تمامی ندارد؛ احساس نابسندگی و بی قراری و اضطراب،  ما را وادار به پیدا کردن راه حل های کوتاه مدت و دم دستی وادار میکند که چشم‌های ما را از بیداری عمیق دور میکند.

اگر در فلسفه زندگی‌مان تحولی ایجاد کنیم شاید زندگی های توام با ملال ما کمرنگ تر شود.

در وجود ما تشنگی و عطشی نهاده شده است که هیچگاه خاموشی ندارد مگر زمانی که از این جهان رفته باشیم.در این میان باید چشم‌مان به ستاره های آسمان خردمندی و دانایی باشد تا بیراهه نرویم و راه را گم نکنیم.

در مسیر شوریدگی و شعوریافتگی و دانایی چه کسی درخشنده تر و رشک آمیز‌تر از مولانا جلال الدین؛

روی او به آفتاب است و‌ روی آفتاب به مولاناست.

مولوی اقیانوس غرقگی ،آگاهی و زیستن خردمندانه است،

او میگوید برای بهتر فهمیدن زندگی، نیازمند گوش و چشمی دگر هستیم. باید آماده بود تا فهمید و دچار شد.

رو‌ سینه را چون سینه ها، هفت آب شوی از کینه‌ها

وانگه شراب عشق را، پیمانه شو، پیمانه شو…

 

آثار مولانا از نگاه روان شناسی مثبت اگزیستانسیال سمبل کامل خودتعالی‌گری است. او تاکید میکند باید آیینه جان را صیقل دهیم تا بی قراری‌ها و‌ بی سامانی‌های‌مان معنا شوند و رسیدن به «دلی اسپید چون برف» نیازمند رنج‌ها، معناها و‌گنج‌های بسیار است.

اینکه چگونه از ظرفیت های رهایی‌بخش و خردساز مولانا استفاده کنیم بحثی عمیق و مفصل است اما قطعا نشانه آشنایی ما یا حرکت ما به سمت این ظرفیت های آگاهی ساز مولانا از اشعار و تک بیت ها و‌مصراع ها و‌داستان های زیبای او شروع میشود.

قرار گذاشتیم در روز بزرگداشت این ستاره تابان خردورزی و آگاهی، ساعتی دور هم باشیم و از نگاه روان شناسانه، قطره ای از آموزه هایش را باهم تجربه کنیم.

شما از مولانا و آثارش چه تجربه ای دارید؟ کدام شعر، غزل، داستان، بیت، یا مصراعی از او شما را به درک بهتر زندگی وا داشته است؟ برایمان بنویسید تا باهم لذت ببریم.