در گام اول جستجو و کشف معنای استقامت، به زمین رسیدم.
زمین، یک نعمت بزرگ است که زیر پای همهی ما گسترده شده و خودش را هر روز و شب به ما می بخشد. زمین، هم آغوشی برای درختان است و هم تحملکنندهی سنگینی کوهها. باران میبارد، سیلاب جاری میشود، اما او در سکوتی عمیق چیزی نمیگوید.
زمین؛ نماد صبوری، استقامت و بخشش
هر روز زیر پای هزاران نفر لگدمال میشود اما هیچ شکایتی نمیکند و همچنان فراوانی و عشق و حیات را به ما هدیه میدهد. زمین در دل خود دانهای را پنهان میکند و با شکیبایی، آن را به درختی تناور تبدیل میکند.
چگونه معنای استقامت را از طبیعت بیاموزیم؟
زمین به من آموخت که باید در برابر سختیها صبور باشم و بیتوقع ببخشم، حتی اگر هیچکس قدردان نباشد. او به من آموخت تمام کسانی را که مرا زیر پا میگذارند، میخراشند و به من ضربه میزنند، عاشقانه در قلبم نگه دارم. همان طورکه زمین چنین میکند.
باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم
آه از آن روز که بادَت گلِ رعنا ببرد
رهزن دهر نخفته ست مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده ست که فردا ببرد
“حافظ”
۱ دیدگاه. دیدگاهی بنویسید!
درود به همه دوستان
کوتاه، ولی دشوار.
چند بار خوندم ولی هر بار سخت تر میشد. مگه میشه مثل زمین بود!؟
امیدوارم تا معلم دوم بتونم تمرین کنم تا شاید بتونم با زمین بودن ارتباط برقرار کنم.